Nu de oorlog in Oekraïne het vijfde jaar ingaat en de moedeloosheid toeslaat, geeft de Oekraïense theoloog Taras Dyatlik ons vier opdrachten mee voor kerk en politiek.

Al vier jaar strijdt Oekraïne om zijn grondgebied en zijn burgers te beschermen tegen Russische agressie. Om onafhankelijk te blijven en in vrijheid te kunnen leven – nu en later. Dit is niet alleen een zaak van militaire kracht en politieke strategie, maar ook van theologie. Katja Tolstoj, hoogleraar theologie en religie aan de Vrije Universiteit, stelt dat theologie nodig is om ons begrip van vrede scherp te stellen – om vredesplannen te bevragen die geen recht doen, geen verzoening brengen en geen aandacht hebben voor wie moeten leven onder de zogenaamde vrede.

Zaterdag 14 juni komt de ChristenUnie bijeen voor een congres. Ook over de oorlog in Gaza zal gesproken worden. Dit conflict verscheurt ook veel leden van de ChristenUnie.

Het idee van een Europees Leger heeft vaak als een rode lap op een stier gewerkt. Iedereen verdween in z’n loopgraaf en er bleek weinig van een gezamenlijke beweging. Deze tijd vraagt van eurofielen én eurosceptici om over hun eigen schaduw heen te stappen.

In een tijd van vergrijzing, tekorten op de arbeidsmarkt en een steeds groter beroep op mantelzorgers is een overheid nodig die koers zet voor het goede samenleven. Met als doel een zorgstelsel dat tegen de toekomst is opgewassen.

Een geloofwaardig Europa stelt orde op zaken in de eigen veiligheidsgemeenschap, stimuleert het basisvertrouwen en zet zich blijvend en onverzettelijk in voor de internationale rechtsorde. Zo’n Europa schrikt pas echt af.

Niet gek dat ‘de gemeenschap’ nieuw elan krijgt en politici daarvoor pleiten. Maar wil dat werken, dan zijn een blik naar buiten en dienstbaarheid aan een rechtvaardige wereld noodzakelijk, betoogt Trineke Palm in Trouw.

In een column als deze probeer ik altijd iets van een haakje te vinden bij een actuele crisis. De recente crisis van de Haagse ‘bestuurscultuur’ bijvoorbeeld. Niet dat ik sta te trappelen om te schrijven over verziekte politieke verhoudingen naar aanleiding van een gefotografeerde krabbel in een formatieproces. Die hele heisa rondom de bestuurscultuur leert mij vooral dit: onze bestuurscultuur is een crisiscultuur geworden.

Ik kende eens een man, een man zonder gezicht. Hij woonde alleen in een oud en wankel huis aan het einde van de straat. Vroeger kwam hij nog beneden, maar sinds zijn kinderen het huis verlieten, zat hij hoog en droog op de eerste verdieping. Bij het raam zag hij de wereld steeds sneller aan zich voorbij razen. Hij telde de dagen op zijn wandelstok vol met kerven en zocht in de maanloze nacht het gezicht van het mannetje op de maan.

Voor Tweede Kamerverkiezingen stond in het EO-blad Visie een advertentie van de politieke partij Jezusleeft met de tekst: “Jezus ja, EU nee”. Dat verband maakte me nieuwsgierig, dus heb ik het partijprogramma opgezocht. Daar lees ik: “Jezusleeft ziet slechts één oplossing voor Nederland en de EU: de samenwerking zo snel mogelijk beëindigen, een Nexit.” De logica ontgaat mij. Het partijprogramma begint met deze zin: ‘Als programmapunt nummer 1 wil Jezusleeft Nederland bekend maken dat er maar 1 oplossing is: Jezus Volgen!’ Wacht even: dus als je Jezus gaat volgen, ben je vanzelf tegen de EU? Vergelijk dat eens met het partijprogramma van het CDA: “Wij kiezen voor een sterker Europa, dat zich richt op haar kerntaken. Veiligheid en economische stabiliteit zijn voor ons de belangrijkste taken van de Europese Unie.” Is dat tegen Jezus?