Volgens mij geldt dat ook voor de ChristenUnie: we zijn geen merk, maar we werken vanuit beginselen en een roeping. Brand gaat over hoe je gezien wilt worden en creed gaat over waar je echt voor staat en hoe je handelt. Als het politieke merk centraal staat, dan gaat het om reputatie, imago en electorale positionering. Dan wordt politieke positionering bepaald door wat lekker valt bij de kiezer, wat past bij de tijdsgeest. Je zet in het magazijn wat het even niet zo goed doet. Dat is met credopolitiek niet mogelijk: je kunt niet met de politieke wind meedraaien zonder jezelf te verliezen. Het gaat dan niet om zichtbaarheid, maar om geloofwaardigheid en dienstbaarheid. Credopolitiek begint immers bij een gezamenlijke roeping. In het geval van de ChristenUnie is dit duidelijk: ‘Gedreven door Gods liefde en Christus’ koningschap wil de ChristenUnie zich inzetten voor de samenleving en het bestuur van ons land.’ 

Zoals in een ziekenhuis de zorg voor patiënten centraal staat, zo moet voor de ChristenUnie de zorg voor mens en schepping centraal staan. Credopolitiek benadert kiezers niet als politieke consument (‘u vraagt, wij draaien’), maar nodigt hen uit als medeburger om samen verantwoordelijkheid te dragen voor die gezamenlijke missie. De vraag is dus niet zozeer, waar kunnen we ons mee onderscheiden, of wat is ons unique selling point, maar: waartoe zijn we geroepen in de politiek? In de gejaagde politiek waarin partijen hun ideologische en religieuze veren verliezen zou die credopolitiek ook zomaar eens een sterk staaltje branding  kunnen zijn.