Afgelopen 17 januari kwamen katholieke leden van de ChristenUnie bijeen in Utrecht. De aanleiding hiervoor was een gesprek tussen Eric Holterhues en mijzelf over de rol (en het tekort) van katholieken in de CU. Wij kwamen samen om te praten over onze rol in de partij, te bidden en (niet te vergeten) om te borrelen. 

In onze gesprekken concludeerden wij dat we vele malen meer hebben wat ons verbindt met onze protestantse broeders en zusters, dan wat ons scheidt. Wij zijn partijleden en toevallig ook katholiek. Sterker nog velen benoemden de ontmoeting met de veelvoud aan protestantse stromingen in de partij als een verrijking voor hun persoonlijk- en geloofsleven. 

Toch zijn katholieken een duidelijke minderheid in de partij. Over de redenen hiervoor liepen de meningen uiteen – want ook ons is niets menselijks vreemd. Als ik het voorzichtig samenvat gaat het om cultuur. Cultuur dragen wij allen op onbewuste en toch zichtbare wijze met ons mee. Daarom voelt de partij voor velen dan ook protestants aan; de meeste leden zíjn dat natuurlijk ook. Hoe kunnen katholieken zichzelf dan meer terugzien in de CU zonder te verwachten dat protestanten afstand doen van wie ze zijn als christenen? De geopperde ideeën kwamen dan ook vaak op hetzelfde neer: hoe meer katholieken er zijn op zichtbare plekken in de partij, des te meer zullen katholieken zichzelf in de partij herkennen. Er rust sowieso een grote verantwoordelijkheid op katholieke CU’ers om anderen te enthousiasmeren voor de partij en in de partij actief te zijn. Wanneer katholieken actief zijn kunnen ze ook inhoud toevoegen aan de partij, niet slechts de zeer gewaardeerde (en als stokpaard bereden) katholieke sociale leer, maar ook thema’s als AI en rechtvaardige vrede, waarover paus Leo zich al meermaals heeft uitgesproken.

Zoiets kan echter slechts onder één voorwaarde een succes zijn: iedere christen mag onvoorwaardelijk zijn traditie representeren. Hoewel op papier makkelijk om te onderschrijven, is het onvermijdelijk dat dit soms gepaard gaat met ongemak. Op dezelfde wijze waarop ik mij niet herken in opwekkingsliederen, zullen sommige protestanten zich oncomfortabel voelen bij het citeren van heiligen. Toch is dit noodzakelijk, zodat geen enkele christen het gevoel heeft dat hij zijn geloof hoeft te dimmen voor de lieve vrede. Voor vele gelovigen is opwekking een inspiratie en het is dan ook aan mij, ondanks mijn weerstand, om het als zodanig te erkennen en er open voor te staan. Daarom wil ik u allen aanmoedigen deze veelvoud aan visies niet te zien als een theologische confrontatie, maar juist als een kans om ieders religieuze blikveld te verbreden. Het is Immers die diversiteit aan tradities die ons een unie van christenen maakt. 

Sem Krepel is promovendus aan de Katholieke Theologische Faculteit van de Universiteit van Tilburg