Weblog detailpagina

Er wordt veel gesproken over kloven in dit land. Tussen stad en platteland, burger en politiek, jong en oud, rijk en arm. Zijn dit verschillende kloven of zijn het symptomen van een diepere breuklijn in de samenleving?  Ik denk het laatste.  

Vorige week sprak Thijs van der Brink met Lilian Marijnissen op de radio over het plan om in Groningen een provinciaal energiebedrijf op te richten. “De overheid kan dat toch helemaal niet?” vroeg Thijs, “kijk maar naar alle schandalen!”. “Een neoliberale overheid niet” zei Marijnissen: “maar dat willen we ook niet”. Volgens mij hebben beiden gelijk: de overheid moet eerst worden genezen van het neoliberalisme, voordat ze nieuwe taken kan oppakken.

Vanaf de jaren tachtig heeft Nederland een identiteitspolitiek gevoerd die was gericht op als problematisch beschouwde groepen migranten uit Turkije en Marokko. Veertig jaar later zijn we een intolerante, racistische en gesegmenteerde samenleving aan het worden met een sterke islamfobie. De succesvolle integratie van immigranten lijkt verder weg dan ooit. Het buitenland kijkt met stijgende verbazing naar ons beleid en wat wij als normaal taalgebruik zijn gaan beschouwen in het integratiedebat. Hoe is het zover gekomen?

Volgens Jan Steven Eilander is de stelling dat wij ‘de laatste generatie zijn die iets aan klimaatverandering kan doen’ een vorm van doemdenken die de ChristenUnie niet past. Wij mogen toch vertrouwen op God?

Voor mij staat niet ter discussie dat we mogen vertrouwen op God. Wel of en wanneer Hij aan ons vraagt om te handelen. Als wij, ondanks talrijke waarschuwingen ingegeven door Hem, niet handelen kan daardoor onherstelbare schade aan de schepping ontstaan. We moeten dan handelen, omdat het anders fout afloopt, én we mogen dat doen in vertrouwen op een goede afloop.

De afgelopen twee weken hebben Arjan Westerveld en Jan Werkman columns geschreven over het referendum. Het leverde een mooie discussie op. Zij benaderen het referendum vooral vanuit de staatsrechtelijke verhoudingen. Hoe is de relatie tussen kiezers en volksvertegenwoordigers? En moet democratische besluitvorming gecorrigeerd kunnen worden? Ik wil echter graag een ander perspectief inbrengen, namelijk dat van digitalisering.