Weblog detailpagina

In New Amsterdam, een serie over een openbaar ziekenhuis in New York, gaat dokter Max Goodwin de strijd aan met de bureaucratie en de vermarkting van de zorg. De serie is gebaseerd op waargebeurde verhalen uit het boek Twelve Patients, en de bureaucratie is er nog vele malen erger dan in Nederland. Op een gegeven moment zegt dokter Goodwin hij dat het ziekenhuis geen brand heeft, maar een creed (vrij vertaald: goede zorg is geen merk maar een credo). 

Nu de oorlog in Oekraïne het vijfde jaar ingaat en de moedeloosheid toeslaat, geeft de Oekraïense theoloog Taras Dyatlik ons vier opdrachten mee voor kerk en politiek.

Al vier jaar strijdt Oekraïne om zijn grondgebied en zijn burgers te beschermen tegen Russische agressie. Om onafhankelijk te blijven en in vrijheid te kunnen leven – nu en later. Dit is niet alleen een zaak van militaire kracht en politieke strategie, maar ook van theologie. Katja Tolstoj, hoogleraar theologie en religie aan de Vrije Universiteit, stelt dat theologie nodig is om ons begrip van vrede scherp te stellen – om vredesplannen te bevragen die geen recht doen, geen verzoening brengen en geen aandacht hebben voor wie moeten leven onder de zogenaamde vrede.

Zaterdag 14 juni komt de ChristenUnie bijeen voor een congres. Ook over de oorlog in Gaza zal gesproken worden. Dit conflict verscheurt ook veel leden van de ChristenUnie.

De ChristenUnie bestaat 25 jaar! Bij de fusie van GPV en RPF werd gespeculeerd: is dit water bij de wijn, verliest de ChristenUnie profiel? Is het oude wijn in nieuwe zakken, niets nieuws onder de zon? Of… is het water in wijn, een wonder? 

Het idee van een Europees Leger heeft vaak als een rode lap op een stier gewerkt. Iedereen verdween in z’n loopgraaf en er bleek weinig van een gezamenlijke beweging. Deze tijd vraagt van eurofielen én eurosceptici om over hun eigen schaduw heen te stappen.

Doelloos zappend tussen de drie zenders van onze publieke omroep, bleef ik enkele weken geleden hangen bij het programma Beste Zangers van de AVROTROS. De overdaad aan over en weer gemaakte complimenten staat me soms wat tegen. Maar in een tv-landschap waarin kijkcijfers vooral programma's belonen met duidelijke winnaars en verliezers, is het ergens ook wel een verademing.

Is er toekomst voor christelijke politiek in Nederland – en voor de christelijk-sociale politiek van de ChristenUnie? We moeten ons bij een antwoord op deze vraag niet laten afleiden door de wilde golven van het moment of ons blindstaren op het politieke getij. De cruciale vraag is: wat is de kurk waar christelijk-sociale politiek op drijft?

DING FLOF BIPS. Weet u het nog? Het ezelsbruggetje voor de euro in 2002. Ik ben van de DING FLOF BIPS-generatie zou je kunnen zeggen. Mijn eerste “salaris” als oppas kreeg ik uitbetaald in euro’s. De euro staat symbool voor de Europese Unie als transactioneel handelsproject, voor gemak voor veel consumenten en bedrijven. Het staat symbool voor een oppervlakkige vrijheid die ons weinig kost, maar vooral veel oplevert. Is vrijheid een vanzelfsprekendheid geworden? 

Tijdens een gesprek bij de Ongelooflijke Podcast over de verkiezingsuitslag, typeerde theoloog Stefan Paas de ChristenUnie-kiezers als hobbits uit Lord of the Rings: “een lief, vrolijk volkje. Niet heel rijk, maar ze hebben een tuin en een huisje.” Hoewel in deze typering een kern van waarheid zit en we haar wat mij betreft gewoon kunnen omarmen, doet ze zowel de hobbits als de ChristenUnie-achterban wel wat tekort. Zijn er andere kenmerken en kwaliteiten waarmee Tolkien de hobbits tot leven bracht, die voor christenen van waarde kunnen zijn als zij zich op het politieke toneel begeven? Jazeker!

Een geloofwaardig Europa stelt orde op zaken in de eigen veiligheidsgemeenschap, stimuleert het basisvertrouwen en zet zich blijvend en onverzettelijk in voor de internationale rechtsorde. Zo’n Europa schrikt pas echt af.

Niet gek dat ‘de gemeenschap’ nieuw elan krijgt en politici daarvoor pleiten. Maar wil dat werken, dan zijn een blik naar buiten en dienstbaarheid aan een rechtvaardige wereld noodzakelijk, betoogt Trineke Palm in Trouw.

In de afgelopen twintig jaar wordt de legitimiteit van internationale organisaties steeds vaker in twijfel getrokken. Recente voorbeelden zijn er te over. De Franse president Macron stelde in 2019: “de NAVO is hersendood.” In de VN-Mensenrechtenraad zitten al jaar en dag lidstaten die mensenrechten niet hoog in het vaandel hebben staan. President Trump dreigde zich terug te trekken uit de Wereldgezondheidsorganisatie en blokkeerde het aanstellen van rechters in de Wereldhandelsorganisatie. Internationale organisaties reflecteren de geopolitieke strijd om invloed tussen met name de VS en China. Voor Nederland, dat zo’n veertig internationale organisaties huisvest en zich vanuit de Grondwet committeert aan een internationale rechtsorde, zijn deze ontwikkelingen een punt van zorg. Maar het multilaterale stelsel kan tegen een stootje.