Weblog detailpagina

Ik kende eens een man, een man zonder gezicht. Hij woonde alleen in een oud en wankel huis aan het einde van de straat. Vroeger kwam hij nog beneden, maar sinds zijn kinderen het huis verlieten, zat hij hoog en droog op de eerste verdieping. Bij het raam zag hij de wereld steeds sneller aan zich voorbij razen. Hij telde de dagen op zijn wandelstok vol met kerven en zocht in de maanloze nacht het gezicht van het mannetje op de maan.

Wie zich ooit aan middeleeuwse filosofie heeft gewaagd, weet hoe gek de scholastici waren op het discussiëren over engelen. Voor een nietsvermoedende Nederlander uit de eenentwintigste eeuw lijkt dit geneuzel over ‘fantasiewezentjes’ vast onzinnig. Maar voor de goede verstaander is er intellectueel heel wat te smikkelen. Omdat engelen heel erg op mensen lijken, kun je in de minieme verschillen tussen de twee soorten schepsels precies aanwijzen wat een mens tot een mens maakt.

Het gaat niet lekker. De Nederlandse, Europese en globale economieën storten in waar je bijstaat. Rusland en China liegen over de coronadoden. Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse regeringen nemen niet eens niet moeite. De Verenigde Staten vieren elk nieuw geval als een overwinning. Of althans, zo leek Trump ’t te zien. Wat nu? Het RIVM, de minister-president, de virologen van het UMHCR, de complottheoretici op internet, tante Jannie op verjaardag en de pizzakoerier op de hoek: iedereen weet hoe ’t moet.

Vandaag gaan de 'klimaatspijbelaars' weer de straat op. Een hoopvol plaatje, maar met een impopulaire boodschap, schrijft columnist Frank Bosman. De klimaatspijbelaars zijn uiteindelijk pionnen in een duister politiek spel, zo zegt hij. Maar wél pionnen met recht van spreken.