Weblog detailpagina

Foto: Folkert Rinkema

De ontwikkelingen op het gebied van kunstmatige intelligentie en machine learning gaan bijzonder snel. De kernvraag is: leidt het gebruik van dit soort technologieën door overheden en bedrijven tot meer welzijn voor individuele burgers en tot bloei van de samenleving als geheel? Het zou wel eens kunnen zijn dat de grootste uitdaging voor de politiek ligt op het gebied van de menselijke maat: transparante en betrouwbare toepassingen die recht doen aan de kwetsbare positie van de burger. In dit artikel presenteren we een kader van waaruit we naar toepassingen en ontwikkelingen kunnen kijken. De kernvraag is: leidt het gebruik van dit soort technologieën door overheden en bedrijven tot meer welzijn voor individuele burgers en tot bloei van de samenleving?

Met het ‘flatten the curve’ werden wiskundige modellen even voorpaginanieuws. Opeens zag je overal het plaatje met een steile, korte coronapiek (COVID-19) en de gespreide golf die onder de kritische lijn van beschikbare IC-capaciteit bleef. In één keer was duidelijk wat de maatregelen beoogden. De experts die regeringen bijstaan in het tegengaan van corona, gebruiken modellen om de meest effectieve maatregelen te kunnen bepalen. In de politieke praktijk wordt er veel vaker met modellen gewerkt. In dit artikel proberen we antwoord te geven op de vraag wat modellen wel en niet kunnen en hoe we ze zo verstandig mogelijk kunnen gebruiken. Dit illustreren we aan de hand van corona, maar deze vraag is natuurlijk ook van toepassing op andere complexe vraagstukken waarbij modellen gebruikt worden.

Waar willen we heen met de ChristenUnie? Moet de partij zich scharen in de conservatieve gelederen? Moet de partij zich meer gaan profileren als een links- activistische beweging? Welke conclusie moet de partij trekken uit de opkomst van Pim Fortuyn? Hoe moet de partij zichzelf organiseren? Het laatste jaar zijn dit soort vragen regelmatig te horen in de ChristenUnie. Gelukkig maar. Een partij die niet over zichzelf en haar identiteit nadenkt vervalt al gauw in gezapigheid en zelfgenoegzaamheid. En wat nog erger is, ze raakt het contact met de samenleving kwijt.