Weblog detailpagina

Jonathan Sacks stelde eens terecht: als we vinden dat de overheid niet alles kan en mag regelen, en als we de samenleving niet volledig aan de markt willen overlaten, zullen we ook zelf in beweging moeten komen. Als we geloven in de kracht van de samenleving, zullen kerken en andere christelijke gemeenschappen moeten opstaan. Daartoe hebben we als ChristenUnie Rotterdam een initiatiefvoorstel ingediend.

Rotterdam kent prachtige parken. Een stukje natuur in de stad om van te genieten en te recreëren. Maar wie goed kijkt ziet ook iets anders. Tentjes, slaapzakken en persoonlijke eigendommen. En ‘s avonds mensen die de beschutting opzoeken om te kunnen slapen. Het park als een plek om te overleven. Het zijn voor een groot deel arbeidsmigranten. Toen zij naar ons land kwamen werd hen niet alleen een baan, maar ook een huis beloofd. Maar het verlies van een baan betekende in de praktijk vaak ook verlies van huisvesting. Zo werd die belofte gebroken. 

En het universele mensenrecht op onderdak dan? Die belofte geldt in ons land niet voor iedereen. In het ambtelijke jargon worden deze mensen namelijk ‘niet rechthebbenden’ genoemd. Maar hoezo eigenlijk?