Weblog detailpagina

Op een hotelkamer, uurtje of elf ‘s avonds, las ik het lokale coalitieakkoord van mijn gemeente. Over de inhoud hoef ik het nu niet te hebben. Wel over de taal. In mijn stille kamer echode het van de holheid van de woorden die ik las. Frasen als ‘gemeenschapszin’ en ‘iedereen moet mee kunnen doen’ duikelden over elkaar heen. Hier valt natuurlijk niets tegenin te brengen. Maar wat betekent het dan nog?

Recent bracht het Sociaal en Cultureel Planbureau in kaart hoe het bestaande contact tussen burgers en de overheid er eigenlijk uitziet. Bottomline: het meeste contact dat burgers met de overheid hebben is niet zo spannend. De vorm is vaak administratief van aard. Je als overheid zorgen maken over deze vorm van contact voelt niet urgent, en eerlijk gezegd nogal saai. Je zou dit bijna niet meenemen in de grote responsiviteitshervormingen. Bijna … Toch zit hier een grote ongelijkmaker. 

Vlak voor de zomer bepleitte Hepke Deelstra in zijn column dat de ChristenUnie in deze roerige tijden actief partij moet kiezen voor het gezin. Ik werd er eerlijk gezegd niet warm van. Terwijl ik juist zoveel mooie mogelijkheden zie voor de ChristenUnie in het huidige politieke klimaat.