Vrederijk

Door Eppo Bruins, hoofdredacteur  

Het lijkt er steeds meer op dat Nederland niet meer weet hoe met geloof en gelovigen om te gaan. We zitten met onze handen in het haar als mensen zich al te stellig uitdrukken over geloof en niet bereid zijn tot een dialoog daarover. We kunnen niet begrijpen waarom jonge Hagenezen naar Syrië trekken om ondersteuning te leveren aan IS en soms zelfs mee te vechten. Een deel doet het misschien omdat het goed betaalt (IS betaalt drie keer meer dan het Syrische overheidsleger), maar ik verwacht toch dat het overgrote deel van de jongeren gaat omdat ze ervan overtuigd zijn dat het een goed doel dient. Ze geloven ergens in.


Zwaaien met zwarte vlaggen
Het enige antwoord dat de overheid in ons ‘neutrale’ Nederland nog heeft, is de vrijheid van meningsuiting, met als grens het aanzetten tot haat en geweld. De laatste tijd zie ik echter een verschuiving: de overheid neemt steeds meer maatregelen om religieuze uitingen te beperken (helemaal na de aanslagen op Charlie Hebdo). Zo vraagt men zich openlijk af of ze moet toestaan dat jongeren op straat mogen zwaaien met zwarte IS-vlaggen. Het is, zo vindt men, onacceptabel dat Nederlandse jongeren aanhanger zijn van de stichting van het kalifaat. Het komt me voor dat hier wordt geknabbeld aan een fundamentele vrijheid: het recht iets te vinden dat in de ogen van de meerderheid absurd is.

Aanhangers van het kalifaat geloven in de komst van de Mahdi, de voornaamste messias-figuur van de islam. Hij zal verschijnen na een periode van grote onrust en lijden op aarde. Hij zal kalief zijn, dat is de onderkoning van God op aarde, als heerser van de wereld. Hij zal gerechtigheid op aarde vestigen, zich bij de gelovigen voegen, naar Israël trekken en het heroveren. Jeruzalem zal de hoofdstad worden van waaruit hij over zijn vrederijk regeert.


Wijzen op de Weg
Dit verhaal komt u verrassend bekend voor, niet? Het rechtvaardigt op geen enkele manier het brute geweld dat IS toepast, maar christenen kunnen wel begrijpen dat het een aantrekkelijk toekomstbeeld is, zeker voor kansloze twintigers. Laten we ons echter beseffen dat de gemiddelde Nederlander geen idee meer heeft waar dit over gaat. Geloof is voor velen een ver-van-het-bed-show geworden, de komst van een Mahdi al helemaal. Vraag is wel: hoe komt een gemiddelde maatschappelijk werker in de Schilderswijk nog in gesprek met een radicaliserende jongere? 

Terwijl onze 'neutrale' overheid met haar handen in het haar zit, denk ik dat er een speciale taak voor christenen ligt om in gesprek te komen met islamitische jongeren. Ik pleit daarom voor maatschappelijk werk op expliciet religieuze grondslag. Mét overheidssubsidie. Wat deze jongeren drijft, kan niet worden begrepen door agnosten, ietsisten of humanisten.  

Daarnaast hebben wij persoonlijk een taak. Wij kunnen op een andere Weg wijzen: een Messias die al overwonnen heeft door de andere wang toe te keren - door te lijden, te sterven en op te staan. Hij leeft! Laten we een licht zijn in de wereld en bidden voor onze vijanden en voor de vervolgden. Laten we gebruik maken van onze geloofsvrijheid, zolang we in Nederland mogen vinden wat we vinden.