‘Je ogen openhouden naar de buren, of drie deuren verderop’

'Je ogen open houden naar de buren, of drie deuren verderop'

Door Mirjam Kosten

‘Meehobbelen’ noemt ze het zelf wat ze doet in de fractie van Ridderkerk. Even later blijkt het toch wel meer in te houden. Erna de Wolff is burgerraadslid van de ChristenUnie-fractie in Ridderkerk en docent bij de branche gezondheidszorg van het ROC Albeda College. In beide functies denkt ze na over het thema eenzaamheid, dat ze politiek relevant vindt.

Hoe ben je burgerlid geworden?
Ik deed veel voor de kerk, maar wilde op een gegeven moment ook wat meer daarbuiten iets doen voor de maatschappij. Daar had ik het bij een avond van de kerk over met de vrouw van de wethouder en een paar dagen later belde de wethouder mij met de vraag: “zou de ChristenUnie niet iets voor jou zijn?” Daar had ik eerlijk gezegd nog nooit over nagedacht. Maar je moet ergens beginnen en ben gewoon aangeschoven bij de fractievergadering. In die tijd ging ik net weer studeren, dus het was geen handige tijd om te starten. Een paar weken geleden is die studie afgerond en ik hobbel nog steeds mee. Met het plan me weer actiever in te gaan zetten.

Burgerlid, is dat zoiets als lid zijn van een steunfractie?
Het is niet helemaal hetzelfde. Burgerleden worden officieel geïnstalleerd, mogen bij commissievergaderingen het woord voeren namens de fractie. Mijn onderwerpen zijn de sociale onderwerpen: onderwijs, zorg en welzijn. Ik begon toen met de participatiewet en alle veranderingen binnen de zorg. Ik zei eerst: “laat mij maar meekijken, zonder burgerlid te zijn”. Maar het heeft meerwaarde om bij die commissievergaderingen te zijn, zeker als kleine fractie. Ik zie het ook als de kunst afkijken. Van twee van de drie raadsleden die er nu zitten weet ik dat ze eerst burgerlid waren. Ik kan het anderen zeker aanraden. Je kunt instappen zonder de grote belasting die raadsleden hebben. Dat is echt een zware job, soms een baan naast een baan. Ik kan relatief vanaf de zijlijn, zonder die belasting, meekijken. Het mooie is dat het helemaal open is: ik ben begonnen met de insteek “ik weet niet of de politiek wat voor me is, we zien wel”. Na vijf jaar kun je ook weer wat anders gaan doen.

En, is de politiek iets voor je?
Ik snap nu beter wat er gebeurt. Je bent meer betrokken als burger van Ridderkerk en dat helpt mij om de andere kant van problemen te zien. Als je je verdiept in wat er gebeurt, zie je dat de gemeente serieus bezig is het goede te doen voor haar inwoners. Het belang dat jij voor ogen hebt is waardevol, maar er is vast ook een ander belang dat meetelt. Ik kijk met een mildere blik naar de politiek, ook naar de Haagse politiek. Je kunt ergens wat van vinden, maar soms moet je ook in het politieke spel meebewegen voor het hogere doel. Euthanasie vind ik een mooi voorbeeld. Je kunt zeggen: “tegen, punt”. Maar omdat euthanasie nu eenmaal in Nederland kan, moet je gaan nadenken over hoe we onze maatschappij zo inrichten dat het zo veel mogelijk voorkomen kan worden. Ik denk persoonlijk dat God het leven gemaakt heeft, en het begin en einde bepaalt. Tegelijk moeten we ons realiseren dat niet iedereen daar hetzelfde over denkt – ook binnen de ChristenUnie. Dat vind ik moeilijk: hoe houd je standpunten vast die volgens jou Bijbels zijn en geef je ruimte aan anderen. Ik vind het belangrijk dat de ChristenUnie ook erkent dat dit een lastig thema is. Ik heb geen invloed op de keuzes van anderen, ik kan mij ook inleven in sommige keuzes. Het is zo gemakkelijk om van de zijlijn iets te zeggen. Maar ik kan wel iets doen aan de omstandigheden die leiden tot die keuze.

Je schreef in het nieuwsblad van Ridderkerk een column in de Week tegen Eenzaamheid. Wat kunnen we doen?
In Ridderkerk zijn er verenigingen en wijkcentra waarin er steeds meer aandacht voor eenzaamheid is. Denk bijvoorbeeld aan Stichting Present, een prachtige club. Ik denk dat het voornamelijk zit in je ogen open houden: naar de buren, je achterburen of drie deuren verderop. Wat het ingewikkeld maakt, is dat mensen die eenzaam zijn niet altijd de makkelijkste mensen zijn. Het is de kunst om die te ondersteunen: willen we ook de minste zijn voor die niet zo leuke meneer of mevrouw, die claimt, of rare dingen zegt. Daarom is het ook belangrijk om een netwerk te vormen, dan houd je het beter vol. Eenzaamheid zit ook niet altijd in alleen zijn, je kunt niet alles oplossen door elke dag bij iemand te komen. Je kunt ook het thema ook benaderen vanuit het woonbeleid: ruimte geven aan initiatieven waarin mensen bij elkaar gaan wonen. Dat is in Ridderkerk ook aan de orde gewest. We hebben toen gezegd: “als dit een manier is om eenzaamheid tegen te gaan en mantelzorgers te ondersteunen, laten we daar dan ook voor gaan en zorgen dat daar geen welstand-achtige wetten tussen komen.”

Ligt bij eenzaamheid de verantwoordelijkheid primair bij de maatschappij of meer bij de politiek?
Ik ben bij de politiek betrokken geraakt omdat ik vind dat we ook in de politiek bij die ‘zachtere thema’s’ moeten zijn, juist bij die thema’s. Als ik íets in Ridderkerk wil bereiken, is het dit: te laten zien wat er kan als we vanuit de Bijbel leven, naar het voorbeeld van Christus. Niet teveel blijven praten, gewoon doen. Dat vind ik sterk aan de ChristenUnie. Ik vind dat de partij opkomt voor zwakkeren en veel aandacht heeft voor gezondheidszorg en welzijn; op een hele positieve manier, maar tegelijkertijd door ook de economische kant scherp hebben. En het is een leuke ploeg mensen, hier in Ridderkerk, maar ook landelijk.


Erna de Wolff is burgerlid van de ChristenUniefractie in Ridderkerk en docent op het ROC Albeda College, waar ze lesgeeft, onderzoek doet en innovaties begeleidt. Ze schreef in de Week tegen Eenzaamheid de column 'Samen tegen eenzaamheid'.