Mondiaal natuurakkoord is er al

Martine Vonk columnmaandag 06 mei 2019 11:30

Vorige week pleitte D66-leider Rob Jetten voor een mondiaal natuurakkoord. Hij zou graag zien dat Europa de leiding neemt om volgend jaar op de internationale natuurtop in Peking een akkoord voor biodiversiteit op te stellen, in navolging van het Parijsakkoord uit 2015. In Trouw beargumenteerde hij waarom: “We genieten allemaal van natuurdocumentaires en we willen allemaal nog een keer een safari maken. Kan dat nog als er op Borneo alleen nog palmolievelden zijn, en dus geen orang-oetans meer?” Au. Ik hoop van harte dat niet de safari’s, maar de orang-oetans zelf het doel zijn van het op te stellen mondiale natuurakkoord. Want meer natuurbehoud is absoluut nodig, maar het helpt niet als we daardoor meer gaan vliegen.

Nu is de oproep tot een mondiaal verdrag zeer lovenswaardig. Punt is alleen dat we allang zo’n verdrag hebben. In 1992, ruim 25 jaar geleden, hebben in Rio de Janeiro 193 landen een overeenkomst getekend dat heeft geleid tot het Biodiversiteitsverdrag. Daarin stonden drie doelen centraal: 1. Het verlies aan biodiversiteit moet uiterlijk in 2020 stoppen. 2. De Natura 2000 moet versterkt worden met betere bescherming van natuur in de Europese Unie. 3. Er moet compensatie komen van verlies van biodiversiteit, bijvoorbeeld door het ontwikkelen van nieuwe natuur. Ook Nederland heeft hier zijn handtekening onder gezet, al zijn de doelen ervan nog niet gehaald. De Europese biodiversiteit wordt nog steeds bedreigd door de intensivering van land- en bosbouw en het intensieve gebruik van chemische pesticiden en meststoffen. Voordat we een nieuw akkoord gaan opstellen, lijkt het me goed alle energie te stoppen in de uitvoering van het Biodiversiteitsverdrag dat er al ligt.

In Nederland is daar eind vorig jaar een mooi routeplan voor gepresenteerd: het Deltaplan Biodiversiteitsherstel. Hierin staan praktische adviezen voor een meer natuurinclusieve landbouw, een landbouw die economisch en ecologisch volhoudbaar is en versterking van de kwaliteit van het nationaal netwerk van natuurgebieden. Wat nu nodig is, is betere samenwerking tussen alle betrokken partijen en meer waardering voor biodiversiteit, zodat het verlies kan worden omgebogen naar herstel van biodiversiteit. Iedereen kan hieraan bijdragen: grondgebruikers, natuurbeheerders, boeren, overheden en particulieren. Kijk, als alle fractievoorzitters zich nu hier samen hard voor gaan maken, bereiken we meer dan dat één partij een goede sier wil maken met een akkoord dat er al is.

Martine Vonk is milieukundige en lid van het Curatorium van het WI van de ChristenUnie.

Elke maandagmiddag verschijnt op deze plek een nieuwe column van één van onze columnisten. Vorige week schreef Alex ten Cate de column 'Allemaal even bijzonder'. Tot volgende week!

« Terug