'Ambtenaren en professionals moeten een omslag maken'


Interview Simone Kennedy-Doornbos


Door Geert Jan Spijker

Bij binnenkomst in huize Kennedy vallen meteen de vele portretten van Amerikaanse presidenten op. Van Jefferson tot Bush jr: allemaal blijken wel ergens familie van de Kennedy's. Het huis ademt geschiedenis en politiek. Een mooie plek om Simone Kennedy-Doornbos, fractievoorzitter van de ChristenUnie in Amersfoort te interviewen. Een gesprek met een ervaren politica over decentralisaties, koopzondagen en verkiezingen. "Als burgers niks horen over lokale politiek gaat het meestal goed. Helaas komen in Amersfoort vooral de ruzies in de krant"

Hoe ben je bij de ChristenUnie terechtgekomen?

Ik kom helemaal niet uit een politiek nest, mijn ouders waren wel lid van het GPV, maar de blaadjes werden niet gelezen. Pas toen ik  naar Amsterdam verhuisde om daar te gaan studeren werd ik door de politiek gegrepen. Min of meer toevallig kon ik in 1990 een reis met GPV-jongeren naar Rusland maken. Dat was heel bijzonder, de communistische regimes waren toen net gevallen. Ik dacht 'Wow, interessant, de politiek doet ertoe!' Ik werd actief in het GPV en later zelfs de landelijke campagnepresentator. Toen trouwde ik echter een Amerikaan en emigreerden we naar de Verenigde Staten.

Toen jullie in 2003 weer in Nederland kwamen wonen, waren GPV en RPF gefuseerd tot ChristenUnie. Was dat heel anders?

Eigenlijk had ik het gevoel dat ik iedereen nog kende. Arie Slob en Kars Veling kende ik van school in Zwolle en bleken nu actief in de Haagse politiek. Heel grappig. Het ontstaan van de ChristenUnie vind ik nog steeds heel mooi. Een partij over kerkgrenzen heen waarin we open kunnen praten over geloof en samen kunnen bidden. We moeten wel voorkomen dat we gaan pretenderen dat we precies weten 'wat God wil'. Dat is gevaarlijk. Standpunten verschillen, binnen de ChristenUnie overigens nog meer dan in het GPV destijds.

Hoe uit jouw geloof zich in de raad?

Ik probeer met zoveel mogelijk soorten argumenten doelen te bereiken en meerderheden te smeden. Op bepaalde momenten is het ook goed om te getuigen en de bijbel aan te halen. Zo eindigen onze algemene beschouwingen vaak met een inspirerende bijbeltekst.

Rijk en provincie gaan veel taken, zoals jeugdzorg en veel langdurige zorg, naar gemeenten verplaatsen. Vind je dat een goede ontwikkeling?

Jazeker, door decentralisatie rekenen we af met de afschuifcultuur – waarbij mensen met minder kansen op de arbeidsmarkt vanuit de bijstand (gemeentelijk geld) naar de Wajong of via werkbedrijven naar de WW werden geschoven (rijksgeld) – ( en het versplinterde zorglandschap. Vooral de jeugdzorg is een enorme warboel. Ik ben blij dat het nu op één niveau komt, met oog voor maatwerk. Maatwerk kost echter wel meer geld, dat moeten we ons realiseren. En veel ambtenaren en professionals zullen een enorme omslag moeten maken. Nu zijn zij ingesteld op vastgestelde kaders, straks zullen ze veel flexibeler en vraaggerichter moeten denken: 'Wat hebt u, burger, nodig?'. Om dat goed te kunnen beoordelen is veel kennis nodig van de lokale samenleving.

Kan Amersfoort deze omslag aan?

We bereiden ons goed voor, bijvoorbeeld door werkbezoeken te doen naar allerlei zorginstanties. Daarbij hebben we als gemeente een visie vastgesteld die richting geeft. Tegelijk is nog wel meer duidelijkheid nodig van het rijk, vooral over de omvang van de zorgvraag. Ook moet het rijk nu echt eens leren loslaten, zo bemoeit het zich telkens weer met Wmo-gelden.

Er wordt steeds meer van burgers verwacht. Is dat realistisch?

Amersfoort is een behoorlijke vrijwilligersstad. Eigen onderzoek in de stad heeft aangetoond dat mensen best wat willen doen. De drempel om vrijwilligerswerk te gaan doen blijkt hoog, maar als mensen het eenmaal hebben gedaan dan zijn ze vaak positief verrast. We zien ook grenzen: voor persoonlijke verzorging (douchen, lichamelijke verzorging, e.d.) wil men toch liever de professional dan de buurman. Bovendien moet de overheid er rekening mee houden dat vrijwilligers zich minder goed laten aansturen en minder continuïteit met zich meebrengen.

Blijft er nog ruimte voor christelijke zorginstellingen op lokaal niveau?

Wij hebben voorgesteld om te werken met een front-Office, waarachter de instellingen zitten. De hulpvrager kan dan zelf aangeven wat hij wil en bij welke organisatie. Dat kan dus een christelijke instelling zijn. Instellingen die nooit gevraagd worden zullen vanzelf het loodje leggen. Het huidige college kiest helaas een andere weg, meer via wijkteams met 'neutrale' organisaties. Wij sturen er nu op aan dat die instanties wel divers samengesteld zijn.

Jullie zaten vorig jaar nog wel in het college. Waait er nu een andere wind?

Toen de VVD vorig jaar het college liet vallen vanwege een vertrouwenscrisis met GroenLinks, wilde deze partij doorgaan met de PvdA, niet toevallig natuurlijk na de landelijke uitslag... Ze wilden beide perse 2 wethouders leveren, en omdat alleen GroenLinks met dit plan mee wilde doen, zijn ze weer samen in een coalitie gestapt. Al het gedoe is slecht geweest voor het vertrouwen in de politiek. Immers: zolang de burger niks hoort over lokale politiek gaat het meestal goed. Deze coalitie is echt seculier: 52 koopzondagen werden er meteen doorgedrukt, ondanks gebrek aan draagvlak onder alle groepen van de bevolking...

Waar gaat jullie fractie komend jaar op inzetten?     

Richting de verkiezingen gaan wij van die koopzondagen zeker een punt van maken. Ik vrees dat de druk om te gaan werken op zondag enorm zal gaan toenemen bij veel meer beroepsgroepen, dat gaat echt voor een andere cultuur zorgen. Verder willen wij opkomen voor kwetsbaren in de samenleving, in het bijzonder de chronisch zieken, en voor keuzevrijheid zodat hulpvragers zorg kunnen krijgen die bij hen past . En o ja, ook voor kinderen, en gezinnen in het algemeen, hebben wij een scherp oog, bijvoorbeeld als het gaat om speeltuinen, het zwembad en de bibliotheek.

 

Simone Kennedy is sinds 2006 gemeenteraadslid (sinds 2011  fractievoorzitter) van de ChristenUnie Amersfoort en sinds 2009 vice-voorzitter van de gemeenteraad. Ze is lid van het curatorium van het WI en was meerdere malen lid van de landelijke verkiezingsprogrammacommissie.

© WI ChristenUnie