Naar de bron


Door Herman Sietsma, hoofdredacteur

Als u dit leest, is al bekend wie de lijsttrekker voor het CDA wordt. De meest  opvallende kandidaat vind ik wel Henk Bleker, die van het CDA een “brede volkspartij” wil maken.  Ik vermoed  dat Bleker dit weinig moeite zal kosten. Zijn ongeëvenaarde inspanning voor de PVV-steun en zijn onnavolgbare omgang met het dossier-Hedwigepolder tonen aan dat hij feilloos weet hoe de dagkoersen staan. Of dit nog te maken heeft met het christen-democratische gedachtengoed waaraan hij appelleerde tijdens het partijcongres in 2010 met het prachtige citaat van Augustinus -wij zijn de tijden (dat hij overigens ten onrechte geseculariseerd weergaf) - is  een andere vraag.

Theocratisch

Ook de andere christelijke partijen worden herinnerd aan hun wortels; zo voorspelde scheidend partijvoorzitter Blokhuis een samengaan van ChristenUnie en SGP. Ik heb m’n ogen uitgewreven, niet alleen vanwege het moment - nu de SGP zich een enthousiaste supporter van het door de PVV gedoogde kabinet heeft betoond terwijl de ChristenUnie tot principiële afwijzing kwam- maar vooral vanwege de wortels van beide partijen,  die al honderd jaar tot een zeer verschillende politieke opstelling hebben geleid.

En in onze eigen ChristenUnie staan theologen op zoals dat ook in de jaren ’70 en ’80 veel gebeurde,  al waait de wind nu wel geheel anders. Ging het toen vooral over de aanvaardbaarheid van samenwerking met politieke bondgenoten – een thema dat mij nooit typisch theologisch gekwalificeerd leek- nu gaat het om een aanbevolen ‘herbronning’.  Er is, zo wordt gezegd, bij de politici van de ChristenUnie meer bescheidenheid nodig; de ‘theocratische onderstroom’ in de partij verwacht teveel van de overheid. Nederland is niet christelijk en dat moeten politici er ook niet van willen maken. Amerikaanse  en Engelse  theologen (Hauerwas, O’Donovan) worden als belangrijke inspirators afgezet tegen ‘oude’ politici als Kuyper en Groen van Prinsterer.

Tegen wetteloosheid en materialisme

Ik zie hier een risico, namelijk dat CU-politici niet weten wat ze met deze theologische inzichten moeten. De ChristenUnie theocratisch? Die kwalificatie bewaarden wij juist voor de SGP. Een naam die in dit verband veelal wordt genoemd is die van A.J. Verbrugh. Nu denk ik niet dat er veel CU-politici zijn die zijn ideeën over ‘uiterlijke christianisering’ in praktijk zullen brengen, maar theocratisch was hij allerminst. En zijn motto ‘tegen de wetteloosheid en het materialisme’ is vandaag actueler dan ooit. De ChristenUnie zet wat mij betreft zeer terecht in op combinatie van de publieke eer voor de Schepper van hemel en aarde enerzijds met dienstbaarheid, vrijheid en duurzaamheid anderzijds. 

Het kan zijn dat er van overzee  interessante theologische inzichten overwaaien en laat ‘Kampen’ die vooral bestuderen; politici in Nederland hoeven daar niet per se wat mee. Op de christelijke politiek in Amerika en Groot-Brittannië hoeven we trouwens niet jaloers te zijn. Het kan ook zijn dat uitingen van christelijke politiek in een verder seculariserend land moeten veranderen. Maar voor haar bronnen geldt dat niet; laat de ChristenUnie deze koesteren en actueel vertalen in beleid voor een wereld waarin ons doel uiteindelijk niet gelegen is.

© WI ChristenUnie