Media en parlement worden bedankt!

Media en parlement worden bedankt

 

Door Herman Sietsma, hoofdredacteur

 

Een parlementair dieptepunt, iets anders kan het theater rond Mauro niet genoemd worden. Opeens was daar in de tijd van Eurozone en crisis, van wetten en jargon de menselijke factor: een lieve jongen die ongelukkig dreigt te worden, hetgeen  door overheidsbeleid zou kunnen worden voorkomen. Politiek en media – in omgekeerde volgorde, want de media lijken zin en doel van politiek te zijn geworden - stortten zich op hem. Het werd een groteske wedstrijd in barmhartigheid, een woord dat in de seculiere wereld zelden wordt gebruikt maar door Witteman warempel aan SGP-er van der Staay werd voorgehouden.

 

Mediacratie en Mauro

Die gaf geen krimp en attendeerde er op dat een regering behoort te regeren en dat het parlement controleert. En zo is het. Het kost weinig moeite gedupeerden van asielbeleid of van overheidsbeleid in algemene zin te vinden en daarover kunnen  pers en parlementariërs gemakkelijk hysterie laten ontstaan. Dat is niet goed voor regering en Kamer, want hun verantwoordelijkheden worden hierdoor onduidelijk en regeren en controleren worden lastig zo niet onmogelijk. Het is ook niet goed voor deze gedupeerden, want dat ze er door dit soort debatten beter van worden is niet waarschijnlijk (hetgeen in de casus-Mauro bewezen wordt). Het is niet vooral niet goed voor de minder in het oog springende gedupeerden waarover geen hysterie ontstaat, want zij zijn vooral de verliezers; van rechtsgelijkheid is geen sprake. De rechtsstaat wordt ingewisseld voor de mediacratie.

 

Summum just, summa injuria est

Wat had de Kamer moeten doen? De druk van de media en de verleiding op de stoel van de minister plaats te nemen weerstaan; dit ondanks de uitlatingen van de minister die als uitnodiging voor parlementaire betrokkenheid konden worden uitgelegd. En verder: de minister kaders meegeven waarbinnen hij hoort te handelen en hem controleren op de uitvoering daarvan. Die controle kan natuurlijk ook gaan over individuele gevallen, want die representeren het algemene beleid. Maar een Kamer die vooraf de Minister wil bevelen hoe te handelen in individuele gevallen is haar positie als controleur onwaardig. En hetzelfde geldt voor een minister die aan zo’n uitspraak gevolg zou geven.

De wedstrijd in barmhartigheid eindigde voorspelbaar in mineur en die toonsoort zou elke denkbare uitkomst van het debat hebben opgeleverd, ook als het de Kamer met algemene stemmen had behaagd Mauro toestemming te geven tot definitief verblijf.  Summum jus, summa injuria est: het grootste recht kan verkeren in het grootste onrecht, zo wisten de Romeinen al  en dat gevoel  moeten vele asielzoekers aan dit spektakel hebben overgehouden.

 

Media en parlement worden bedankt.