Hard op weg

‘De partij is hard op weg naar volwassenheid’

 

Interview met wethouder Paul Blokhuis

 

Door Geert Jan Spijker

 

Hij heeft inmiddels op drie politieke niveaus gewerkt: landelijk, provinciaal en lokaal. Momenteel is hij wethouder in Apeldoorn en voelt zich daar als een vis in het water – dat blijkt wel uit de enthousiaste manier waarop hij praat over zijn werk en ‘het dorp’. Ogenschijnlijk onvermoeibaar en met een combinatie van flair en nuchterheid zet hij zich in voor de ‘hoofdstad van de Veluwe’. Een gesprek over de meerwaarde van de ChristenUnie, de aanstaande verkiezingen en – hoe kan het anders – Koninginnedag.   

 

Het is voor het eerst dat de ChristenUnie in Apeldoorn in het college zit. Maakt dat verschil voor de stad?

Van het landelijke coalitieakkoord zei men wel dat het een ChristenUnie-stempel heeft, en dat kun je – met gepaste bescheidenheid - ook zeggen van het Apeldoornse bestuursakkoord. Op veel onderdelen hebben we punten uit ons verkiezingsprogramma kunnen realiseren, bijvoorbeeld als het gaat om de rol van de kerken, maar ook op sociale en ethische onderwerpen en het terrein van duurzaamheid.

 

Is de verhouding tussen gemeente en kerken veranderd?

Het feit dat de ChristenUnie in het college ging zitten, wekte bij sommige meelevende kerkleden verwachtingen. Ze stappen sindsdien eerder naar de gemeente. Dat is niet vreemd, want we hebben een gemeenschappelijke achtergrond. Mijn CDA-collega en ik hebben onlangs een bijeenkomst met dertig voorgangers gehad, waarbij we onder andere spraken over de Wet maatschappelijke ondersteuning. Die wet lijkt een vliegwiel voor kerken om zich te manifesteren in de samenleving en sociale cohesie na te streven. De overheid heeft er belang bij als kerken zich inzetten voor samenhang, bijvoorbeeld door vrijwilligerswerk en verslavingszorg. Wij subsidiëren nu ook kleinschalige kerkelijke initiatieven, zoals de stichting Naaste, de stichting Voorkom en de stichting Present die klussen coördineert op projectbasis. Uiteraard gaat het de overheid niet alleen om kerken, maar ook bijvoorbeeld om moskeeën.

 

Er is momenteel regelmatig verzet tegen het inzetten van christelijke organisaties met overheidsgeld. Hebben jullie daar ook mee te maken?

Men kijkt wel extra kritisch naar ons op dit punt, maar er wordt op een beschaafde manier over gesproken en gediscussieerd. Ik ben ook duidelijk richting kerken en christelijke organisaties: de ChristenUnie is er niet om kerken te bevoorrechten. Mijn uitgangspunt is zakelijk: helpt de organisatie mee om het doel van de gemeente te bereiken? Dat laatste was ook het geval bij het uitstapplan voor prostituees – wat overigens typisch een ChristenUnie-punt is. Wij voeren dat beleid uit in samenwerking met het scharlaken Koord.

 

‘Stabiel en betrokken’ zijn de kernbegrippen voor de komende verkiezingen. Hoe krijgen die in Apeldoorn invulling?

Bij ‘stabiel’ denk ik aan betrouwbaarheid en kwaliteit. Dat zijn kwaliteiten die veel mensen, ook in Apeldoorn, in verband brengen met de ChristenUnie. Daar moeten we zuinig op zijn. En ik breng het ook in verband met onze stabiele basis, een ‘rotsvast’ geloof. We willen een factor zijn waar mensen van op aan kunnen. Dit betekent richting de verkiezingen: geen overspannen verwachtingen wekken bij de kiezers, zeker niet in tijden van bezuinigen. Men moet weten waar we voor staan en dat we geen spelletjes spelen. Mensen vragen me wel eens of dat laatste wel kan in de politiek, maar ik ben ervan overtuigd dat dat zo is; anders had ik hier niet gezeten. Je moet authentiek zijn en op transparante wijze functioneren. Als dat soms iets minder oplevert dan je wilt is dat helemaal niet erg.

 

En ‘betrokkenheid’?

‘Betrokkenheid’ zit in het echt aandacht hebben voor mensen. Politiek met een hart ontstaat als je je verdiept in mensen en oprechte belangstelling toont. Niet achter je bureau beleid ontwikkelen voor gehandicapten, ouderen, jongeren, verslaafden en dak- en thuislozen, maar met ze in gesprek gaan.

 

Je zit goed in je vel, is mijn indruk. Ik neem aan dat je verder wilt de komende periode?

Dat klopt, ik vind dit een geweldige baan. Je kunt als wethouder echt aan de knoppen draaien en initiatief nemen. Het hangt wel van je karakter af in hoeverre je dat doet, denk ik. Maar het huidige dualisme hoeft zeker niet tot kleurloosheid te leiden. Een wethouder is geen ‘onderkoning’, maar hij kan zeker accenten leggen en dingen in gang zetten. Dat geldt lokaal en in een relatief grote plaats als Apeldoorn ook regionaal. Graag zou ik de volgende periode doorgaan om dingen die in beweging zijn gezet te continueren.

 

Je bent lijsttrekker voor de komende verkiezingen. Hoe combineer je dat met een wethouderspost?

Het combineren van die twee petten kan lastig zijn. Je bent bestuurder van de gemeente, maar moet ook een scherp politiek profiel neerzetten. Dat laatste zal echter vooral vanaf eind januari gebeuren. Maar mocht het nu al voorkomen dat een uitspraak echt afwijkt van het collegestandpunt dan hebben we in het college afgesproken om elkaar daarover vooraf in te lichten. (NB: de collega’s van CDA en GroenLinks zijn ook lijsttrekker) 

Journalisten vragen wel: wil je ook door als je niet in het college komt? Ik vind dat je daar als bestuurder vooraf goed over moet nadenken. Anders bestaat het gevaar van kiezersbedrog. Mijn antwoord is: Ik blijf, ook als we niet in het college komen – tenzij ik elders geroepen word.

 

Komend jaar bestaat de ChristenUnie 10 jaar. Hoe zie jij – met jouw ervaring op verschillende politieke niveaus - de ontwikkeling van de partij?

Tien jaar: we gaan al bijna de pubertijd in [lacht]. Ik zie een mooie ontwikkeling en ik denk dat we hard op weg zijn naar volwassenheid. Ik zie steeds meer inhoudelijke discussies in de partij. We denken na over de vraag hoe we katholieken een gelijkwaardige plaats kunnen geven. Er is geen taboe meer voor mensen om ChristenUnie te stemmen. Men ziet ons niet als een wereldvreemde partij, eerder als partij van bruggenbouwers. Je ziet die waardering ook voortdurend in de landelijke peilingen terug, dat is mooi. Tegelijk moet er nog een hoop gebeuren. We moeten bijvoorbeeld hard werken aan een goed reservoir van potentiële bestuurders.

 

Tot slot: Koninginnedag. Hoe gaat het nu met Apeldoorn?

Uiteraard houdt de ramp rond De Naald velen nog bezig. Het was heel heftig. Maar het heeft ons dichter bij elkaar gebracht. Die saamhorigheid groeide al door de intensieve voorbereidingen. Apeldoorn kent een enorm leger aan vrijwilligers, maar wat er toen allemaal aan initiatieven van de grond kwam, was indrukwekkend. Het verwerkingsproces heeft ons verder gebracht. Inmiddels neemt de vraag naar nazorg af. Apeldoorn herpakt zich goed.

 

 

KADER

Paul Blokhuis was onder meer medewerker van de Tweede Kamer fractie voor RPF en ChristenUnie, Statenlid in Gelderland (2003-2006) en is sinds 2006 wethouder in Apeldoorn. Hij is getrouwd en heeft vier dochters.