Vasthouden aan de bron

Vasthouden aan de bron

 

Interview met Pascal Frissen

 

Door Geert Jan Spijker

 

Pascal Frissen benadrukt het liever niet teveel, zijn katholiek-zijn binnen de ChristenUnie. “De ChristenUnie is een politieke partij, geen kerk.” Ik ontmoet Pascal al flyerend voor de waterschapsverkiezingen op station Sittard. Na een kennismaking met het oude Sittard en de onlangs geopende christelijke boekhandel praten we door over zijn keuze voor de ChristenUnie. “Vanwege mijn uitgesproken opvattingen suggereerde een liberaal of de ChristenUnie niet iets voor mij was.”

 

Hoe ben je bij de ChristenUnie terechtgekomen?

In het verleden heb ik op veel verschillende partijen gestemd, een tijd lang ook op het GPV. Daarna kwam de ChristenUnie in beeld. Ik ben toen een tijdje lid van de partij geweest, maar er speelden destijds regelmatig interne discussies die ik niet begreep. Er was veel ‘ons kent ons’ en ik kreeg weinig post van de afdeling. Vervolgens kwam ik in aanraking met een boekje van Roel Kuiper over principes van christelijke politiek en in 2006 las ik een interview met Harry Notermans, een priester, die uitlegde waarom hij lid van de ChristenUnie was. Toen dacht ik: Waarom ik dan ook niet? Vervolgens kwam André Rouvoet op werkbezoek in Limburg en ben ik actief geworden. Het toenmalige bestuur wilde hier wel wat op poten zetten en vroeg me om mee te helpen. Er was echt iets gaande en daar wilde ik graag aan bijdragen.

 

Wat spreekt je aan in de ChristenUnie? Waarom koos je voor deze partij?

De ChristenUnie is een beginselpartij, met een bijbelvast programma. Het is belangrijk om als politieke partij vast te houden aan je bron, de Bijbel. Het CDA is daar helaas van losgekomen, en seculariseert daardoor. De ChristenUnie heeft veel voor mij herkenbare standpunten en uitgangspunten, vandaar mijn keuze.

 

Hoe zou je die uitgangspunten concreet omschrijven?

Voor mij zijn dat vier pijlers, hoewel aanvankelijk drie. De belangrijkste is de beschermwaardigheid van het leven. Daarbij denk ik aan het opkomen voor het ongeboren leven, maar ook aan de zorg voor verslaafden. Als het gaat om drugs- en gokverslaving: daarin kiezen andere partijen niet de goede weg, bijvoorbeeld met de legalisering van softdrugs.

Twee andere pijlers zijn het werken aan duurzaamheid en het opkomen voor de zwakken. Pas later werd mij, dat tot slot, ook het belang van het gezin duidelijk. Zeker nu in tijden van veel drugsgebruik en de seksualisering van de samenleving valt het belang van het gezin me op. Dat thema heb ik zelf lange tijd verwaarloosd en ik ben blij dat de partij het zo oppakt. Van deze problematiek gaan komende generaties immers veel last hebben.

 

Ben jij een echte politicus die werk van deze punten gaat maken?

Politiek bestaat uit het maken van afwegingen en het komen tot compromissen. Dat is moeilijk werk voor mij, omdat ik zo uitgesproken ben. Liever blijf ik meer op de achtergrond. Ik vind dat we voor een principiële lijn moeten gaan. En dan mag het ook geld kosten, bijvoorbeeld als het gaat om het milieu. Dat is ook een dilemma voor de partij zelf. Regeren is vuile handen maken, maar tot hoever gaat dat? We moeten in ieder geval niet het CDA achterna gaan.

 

Voel je je als katholieke christen geaccepteerd binnen de partij?

Ik ben volwaardig lid, niet slechts te gast en zo ervaar ik dat. Hier in Limburg is er ook een behoorlijk evenwicht tussen evangelischen, gereformeerden, hervormden en katholieken. We herkennen elkaar allemaal als christenen. Uiteraard zijn er wel verschillen in geloofsbeleving. Wat ik van gereformeerden leer, is bijvoorbeeld het relativeren van het kerkgebouw. Tegelijk lezen veel protestanten momenteel de boeken van de huidige paus. Uiteindelijk gaat het om geloof als zaak van het hart. De geestelijke diepgang bij de ChristenUnie spreekt me erg aan. Ook het bidden en bijbellezen op partijbijeenkomsten.

 

Stuit je ook wel eens op verschillen?

Af en toe. Voor veel katholieken is bijvoorbeeld de zondagsbeleving niet zo’n principieel thema. Zelf ben ik lid van de Schutterij en die hebben activiteiten op zondag. Ik vind met name belangrijk dat de zondag een rustdag is met ruimte voor bezinning, kerk en familie. Het moet zeker niet een dag van consumentisme worden. Ik ben voor een strikte handhaving van de winkeltijdenwet. Maar een kopje koffie op zondag moet kunnen.

 

Hoe is de Limburgse politieke cultuur?

De greep van het CDA op Limburg neemt af. Tegelijk blijft het zo dat men in Limburg minder principieel is; men is meer op menselijke relaties gericht en stemt vaak op bekenden. CDA-ers hebben een uitgebreid netwerk waar ik veel mee samenwerk. Overigens zijn ze meestal positief over de ChristenUnie. Er zijn best mensen die stemmen op de ChristenUnie, maar lid worden vinden ze vaak een brug te ver.

 

Enkele zinnen uit de Heidelbergse Catechismus spelen daar misschien een rol bij…

Sommigen hebben inderdaad wel moeite met de Zondag over de mis. Daarom worden ze geen lid. Ik heb daar minder moeite mee. De ChristenUnie is een politieke partij. De UnieVerklaring en de UnieFundering zijn op een bepaalde manier zo gegroeid en dat respecteer ik. Ik hoef dat niet zo nodig principieel te bediscussiëren. Zolang het geen politiek thema is voor de partij, dan is er geen probleem. Ik heb ook nog niet meegemaakt dat voor een politiek onderwerp de Heidelbergse Catechismus er even bij werd gepakt om de oplossing te vinden.

Al met al kan ik wel zeggen dat ik uit volle overtuiging lid ben van de partij. Het is mooi om op deze plek Limburg te kunnen dienen. 

 

 

Personalia

Pascal Frissen is lid van het bestuur van ChristenUnie Limburg. Hij studeerde geschiedenis en bedrijfseconomie en is momenteel werkzaam bij de gemeente Sittard-Geleen. Hij is gehuwd.