Protestantse principes?

Protestantse principes?

 

Door Tim Vreugdenhil, theoloog en predikant van Stadshartkerk Amstelveen

 

Het zit diep in de ziel van de ChristenUnie verankerd dat zij veel meer wil zijn dan een belangenvereniging voor christenen en ook meer dan een getuigenispartij van christenen. Christelijke politiek heeft onder alle politieke stromingen het meest consistente, historisch gefundeerde en relevante visioen voor waar het met deze wereld naartoe moet.

 

Visioen

Wat daarmee deels in strijd is – en wat soms schuurt – zijn de protestantse principes van de partij. In haar vormen, ideeën, mensen en publicaties is de ChristenUnie veel meer typisch protestants dan wenselijk is. Voor de karikatuur die de buitenwacht van Staphorst en Bunschoten maakt, wordt door de partij te vaak ook zelf aanleiding gegeven. De evangelische inbreng uit de recente partijgeschiedenis is een welkome aanvulling in diversiteit, maar vaak blijven het protestantse en het evangelische nog onverbonden naast elkaar staan, zoals dat in de ‘bloedgroepenstrijd’ in het CDA ook altijd het geval gebleven is. De protestantse principes worden dan simpelweg aangevuld met evangelische elementen en hier en daar een katholiek kenmerkje. Samen is dat allemaal nog steeds ver verwijderd van het bijbelse visioen, dat in het Nieuwe Testament trouwens al aardse contouren krijgt: de hele stad (de hele cultuur) tot bloei brengen.

 

Integratiepsalm

Een bijbelse passage die inspirerend kan werken, is de ‘integratiepsalm’, Psalm 87. Daar wordt, op het eerste gehoor heel merkwaardig, van Filistijnen, Tyriërs en Moren (Nubiërs, zegt de NBV) gezegd dat zij allemaal in Jeruzalem geboren zijn. Op paspoort-niveau is dat onzin natuurlijk. De Filistijnen heten juist Filistijnen omdat het Filistijnen zijn en geen Israëlieten. Maar de psalm presenteert dit daarom ook als ideaal, als toekomstdroom: once upon a time zal men zeggen dat alle volken in Sion geboren zijn. Dat is pure onzin, tenzij het iets betekent als: op een dag vallen alle scheidslijnen tussen mensen en volken weg. Op een dag vinden zij allemaal hun bestemming. Op een dag staat iedereen voor het aangezicht van God. Op een dag ontdekt ieder: mijn bronnen zijn alleen in u.

 

Dansende partijcongressen

Die protestantse principes hebben een historische en praktische betekenis, we kunnen er niet zonder. Maar wat die principes overstijgt, dat zijn bijbelse beelden. Principes raken nooit het hart, beelden des te meer. Niet voor niets dat Amerikaanse presidenten als het echt inspirerend moet zijn, teruggrijpen op ‘the American dream’. De droom van Psalm 87 lijkt daarop, maar is veel katholieker. Het zijn niet alleen de Amerikanen die thuis zijn bij de Heer. Het gaat om alle volken en naties.

I have a dream… ik droom van een ChristenUnie die mensen uit alle geografische en geestelijke windstreken verenigt. Ik droom van een partij die aan integratie dóet, meer dan dat zij er over spreekt. Ik droom van een partij die in haar programma kan schrijven dat zij aan de hele wereld gunt wat in haar eigen geledingen bezig is werkelijkheid te worden. Ik droom van een partij waarin ieder belijdt dat – net als in Psalm 87 – alleen de Heer dat kan doen. Ik droom van dansende en zingende partijcongressen waar ze in Amerika nog verbaasd van zouden opkijken.