Gedeeld credo

Gedeeld credo

 

Door Esmé Wiegman-van Meppelen Scheppink, Tweede Kamerlid ChristenUnie

 

Over de grens…

Tijdens een bijeenkomst in Parijs rondom het thema 'Christians in politics. European prospects' bleken protestantse principes prima te combineren met een katholieke gezindheid toen mensen van divers pluimage en herkomst zich bezonnen op de thema's duurzaamheid, kredietcrisis, maatschappelijk verantwoord ondernemen, gezinsbeleid en ethiek.

Een vergelijkbare ervaring deed ik op in Bulgarije toen ik daar leden van de Prayergroup in het Parlement ontmoette. Ze herkenden elkaar niet zozeer in protestantse principes of katholieke gezindheid, maar in de principes van Jezus.

Een ander voorbeeld schiet me te binden: C’Axxent in België, ook actief in de ECPM, de European Christian Political Movement. Een beweging die actief is binnen de Belgische christen-democraten, maar het liefst als zelfstandige partij op eigen benen zou willen staan. Op de drempel van mijn Kamerlidmaatschap heb ik vorig jaar bij hen gesproken en ontmoette ik katholieken en evangelischen, verenigd in gebed en in het lied ‘Amazing Grace’.

 

… en binnen de partij

Protestantse principes en katholieke gezindheid, het is een gevoelig thema binnen de ChristenUnie, heb ik gemerkt. Niet een thema om uit de weg te gaan, maar ook geen thema om venijnige scherpslijperij op uit te oefenen.

De ChristenUnie kent een rijke traditie van christelijke politiek, waarin namen van Augustinus (iemand met protestantse principes en een katholieke gezindheid; leefde in een tijd waarin van protestantisme en katholicisme nog geen sprake was) en Groen van Prinsterer genoemd worden. Een traditie waarin de geschiedenis van reformatie en verzuiling een belangrijke rol speelde.

Maar de traditie gaat verder. Van verzuiling is in onze samenleving nauwelijks sprake meer. De secularisatie heeft hard toegeslagen en in sommige kerken is er nog maar een hele dunne Bijbel overgebleven. Kerkmuren zijn omgevallen of erg laag geworden. We kijken er graag overheen. Ik constateer dat er meer en meer herkenning en samenwerking ontstaat tussen mensen die Jezus Christus hebben lief gekregen en de Bijbel, van kaft tot kaft, serieus willen nemen in de politiek.

 

Krediet en credo

Ik herkende me in een Ierse Europarlementariër die zei dat geloof in de opstanding van Christus uit de doden van cruciaal belang is voor christelijke politiek. Er zijn protestanten en katholieken die samen durven zeggen dat het Credo tegenover het krediet moet komen te staan.

Het zijn zomaar wat ervaringen van een Kamerlid. Het is niet aan mij om daar eenzijdig conclusies aan te verbinden. Protestantse principes en katholieke gezindheid verdienen verdere doordenking en uitwerking, met aandacht voor overeenkomsten en mogelijke tegenstellingen. Wat betekenen die overeenkomsten en verschillen voor de christelijke politiek vandaag en in de toekomst? Om het veelbetekenend te zeggen met een titel van een pas verschenen boek van Paus Benedictus XVI met inspiratie voor elke dag: Alles heeft zijn tijd!