Verpleeghuis Cornelia

Verpleeghuis Cornelia

 

Door Esmé Wiegman-van Meppelen Scheppink

 

Met mijn volksgezondheidsportefeuille heb ik een haat-liefde-verhouding; vooral veel liefde omdat deze portefeuille zo direct (kwetsbare) mensen raakt en het prachtig is om je in te zetten voor de best mogelijke zorg die je kunt bedenken. Zorg dicht bij huis. Zorg die aansluit op de behoefte. Zorg die vanuit liefdevolle harten en handen wordt gegeven.

Mijn haat-verhouding komt voort uit de papier-rompslomp die de zorg omgeeft en de voortdurend negatieve berichten: de regiobudgetten die slecht verdeeld worden, de indicatiestelling, etc. Er is voldoende mis in de zorg wat mopperen rechtvaardigt. Maar soms lijkt het of je niet meer positief mag zijn over de zorg. Op het moment dat ik me positief uitlaat over de zorg, dan wordt me in een stroom mails verweten dat ik geen oog zou hebben voor de misstanden. Dat risico loop ik nu ook met deze column…

 

Kamerlid in zusterpak

Tijdens het reces heb ik de proef op de som genomen en ben ik op uitnodiging van Wim Dorst (gemeenteraadslid op Schouwen-Duiveland en werkzaam in verpleeghuis Cornelia van Allevo) aan de slag gegaan. (Inderdaad, reces is geen vakantie...) Een wit 'zusterpak' lag voor me klaar en ik ben Wim gevolgd de slaapkamers op: mensen wassen, bedden schudden, eten ronddelen en mensen helpen bij het eten. Van pyama-dagen was in dit huis geen sprake, kon ik constateren. En ik zag er echt uit als zuster, want mensen spraken me zo aan. Nog meer indrukken: de geur van urine, de dankbaarheid van bewoners, een oude hand die even blijft rusten om mijn zongebruinde arm...

Hoe besparen we geld? Flinke slagen zijn in ieder geval te maken bij de zorgverzekeraars. Waarom moeten er drie verschillende taxibusjes komen als drie mensen naar dezelfde revalidatie-afdeling in het nabijgelegen ziekenhuis moeten? Enkel omdat deze mensen bij drie verschillende zorgverzekeraars verzekerd zijn en de zorgverzekeraars niet in staat zijn dit soort dingen af te stemmen?

 

Beleidspapierwinkel  

Om cynisme van mensen in de politiek zo veel mogelijk te voorkomen ben ik tijdens mijn stage eerlijk geweest. Ik kon personeel en management niet beloven dat de zorg een stabiele en rustige tijd tegemoet gaat. Er zal nog veel veranderen. Niet omdat de politiek dol is op veranderingen en de daarmee gepaard gaande papierwinkel, maar omdat er van alles in ontwikkeling is: de bevolkingssamenstelling, de vraag naar zorg, de levensverwachting en de medische techniek. Na het verschijnen van het SER-advies zal er nog heel wat beleidspapier volgen. Beleid en uitvoering, wederzijds begrip en draagvlak zullen hand in hand moeten gaan om de zorgpraktijk in de toekomst succesvol te laten zijn.  

Wat als een paal boven water moet staan is de continuïteit van zorg. Een winkel in verbouwing kan zijn deuren een dag sluiten. De mensen in verpleeghuis Cornelia op Schouwen moeten de garantie hebben dat er elke dag iemand aan hun bed staat om te helpen met wassen en aankleden.