'Jij met je wijkbezoeken!'

‘Jij met je wijkbezoeken!’

 

Interview met raadslid Mineke Harmsen-Spruijt

 

Ze is uitgesproken en onverzettelijk. Vaak roeit ze met haar fractiegenoten tegen de stroom in. Maar dat weegt niet op tegen het voornaamste doel: opkomen voor de zwakken in de samenleving en meewerken aan het herstel van de leefbaarheid van haar woonplaats Capelle a/d IJssel. Ze gaat wijken in die anderen liever mijden en vangt zo signalen op die andere partijen vreemd voorkomen, zelfs liever niet willen horen. Maar ze gaat door, tot de onderste steen boven is. Op zoek naar recht voor de samenleving. “Ze krijgen mij echt niet van mijn à propos hoor.” Dat geloof ik graag. 

 

De fractie Capelle maakt zich sterk voor een blowverbod. Is blowen zo’n groot probleem in Capelle?

Er is veel ergernis over blowen onder inwoners. Dat komt onder andere door de geur en de rommel die het met zich meebrengt. In Capelle is geen coffeeshop en daar ben ik blij mee. Minder blij ben ik ermee dat men op allerlei plekken in de stad gebruikt, ook op speelplaatsen, rond sportvelden en bij scholen. Het belangrijkste motief om er tegen op te treden is het beschermen van kinderen. Omwonenden maken zich grote zorgen. Ouders durven hun kinderen soms niet meer te laten spelen op die plekken. Voor je het weet lopen 12-jarigen mee met gebruiken en verhandelen. Dat is ook mijn grote zorg in Capelle.

 

Hoe zijn jullie daar achter gekomen?

De laatste tijd doen wij veel wijkbezoeken. In de wijken horen we van veel burgers over deze problematiek. Eigenlijk moet er een landelijk blowverbod komen of moeten we specifieke plekken aanwijzen waar het drugsgebruik niet mag. Het gaat daarbij niet alleen om wiet, maar ook zelfs om cocaïne. Dat zeggen de jongeren zelf! Ze vragen zelf of we ze willen helpen bij het voorkomen van het dealen op schoolpleinen. De signalen van ouders, jongeren en scholen neem ik uitermate serieus, ook al heb ik geen cijfers.

 

Wat vindt de rest van de Capelse politiek hiervan?

Het ligt allemaal heel gevoelig. Men wil het niet horen en zegt: “Ik herken Capelle hier niet in.” Zelfs de leefbaren willen er niet van weten! Ze vinden het belachelijk waar we mee bezig zijn. Men vindt maatregelen snel betutteling. Ik zie wel een kleine kentering, bijvoorbeeld bij CDA en VVD.

Overigens zijn er inmiddels al meerdere gemeenten, zoals Barneveld en Enkhuizen, waar een blowverbod is. En het blowverbod op het Amsterdamse Mercatorplein wordt door de omwonenden aldaar erg gewaardeerd. Ook wij krijgen in Capelle veel steun van mensen uit de wijken.

 

Wat voor problemen zijn er nog meer naast drugsgebruik?

De problematiek is inderdaad veel breder. Denk aan vernielingen, alcoholmisbruik, spijbelen, intimidatie. Schrijnend zijn de verhalen die ik hoor over enkele jaren-zeventig-flatgebouwen hier in de buurt. Dan gaat het over dronken jongeren, gedwongen seks in trappenhuizen, veel drugsgebruik. Bewoners worden geïntimideerd en durven geen aangifte te doen. Toezicht loopt rondjes om het gebouw. Ik heb het gemeld bij de politie, maar die doet niets met meldingen; er is te weinig capaciteit, aldus de politie. Dus die flats zijn en blijven zo eigenlijk anarchistische enclaves binnen de rechtsstaat. Alles wat niet mag gebeurt daar. [Met een zucht:] Dat is toch treurig voor de toekomst van de kinderen die daar wonen.

 

Wat moet ik me concreet voorstellen bij drankmisbruik onder jongeren?

Om 11 uur ’s ochtends zie je bijvoorbeeld al groepjes jongeren van een jaar of vijftien met wodka door het winkelcentrum lopen. Over dergelijk drankmisbruik heb ik veel zorg. Onlangs heb ik een Frisfeest voorgesteld voor de jonge Capelse jeugd. Ik heb daar veel leuke reacties op gehad, maar de politiek vindt het maar betuttelend: ‘We houden toch controle?’. Opvattingen over wat ‘normaal’ is, zijn veranderd. Een Frisfeest voor twaalfjarigen kan niet, dronken worden wel. Nederlanders zijn de grootste drinkers in de Europese Unie. En die verhalen rond comazuipen zijn echt geen fabeltjes. Op het Eramus MC, waar ik werk, en ook op andere plekken liggen ze echt, hoor.

 

Jongeren horen toch naar school te gaan, zou je zeggen.

Het vreemde is dat op de helft van de scholen in het voortgezet onderwijs, met name op het VMBO, er geen verzuimcijfers zijn. Maar hoe kun je dan controleren als leerplichtambtenaar? Hoe kun je dan beleid maken als gemeente? Ik heb tot vervelens toe bij de wethouder om die cijfers zitten zeuren. Uiteindelijk bleek dat er wel een stijging van de verzuimcijfers is, maar dat het aantal rechtszaken gelijk is gebleven…   

 

Een hoop problemen: hoe kun je hier wat aan doen?

Onze probleemwijken zijn te klein om in aanmerking te komen voor extra geld van minister Vogelaar. Daarom ben ik blij dat Cynthia Ortega de wijk Schollevaar Oost onlangs heeft geadopteerd. Deze adoptie betekent dat zij als Kamerlid een jaar lang op de hoogte wordt gehouden van beleid en uitvoering in de wijk. Vijf keer per jaar heeft ze contact met de wijkbewoners en de bewoners kunnen ook langskomen in de Tweede Kamer.

 

Een iets minder deprimerend onderwerp: hoe staat het met de uitvoering van de WMO in Capelle?

Dit vind ik zeker een mooi onderwerp, in ieder geval de gedachte erachter, namelijk dat er veel verantwoordelijkheden bij gemeenten en maatschappelijke organisaties moeten komen te liggen. Of men daar in de praktijk echter klaar voor is, betwijfel ik. Als je bijvoorbeeld kijkt naar de relatie van de gemeente tot de kerken dan zie je dat de overheid denkt dat de kerken wel komen, terwijl de kerken denken ‘de overheid komt wel’. Beide zijn afwachtend, er is nog weinig concreets. Bovendien is er nog het probleem dat onze burgemeester – tevens portefeuillehouder - vindt dat de regie bij de uitvoering van de WMO in handen moet liggen van de gemeente. Dat betekent dat de coördinatie, het toewijzen van hulp, door de gemeentelijke overheid moet gaan gebeuren, in plaats van door de diakonie! Kerken zitten hier natuurlijk niet op te wachten. Die zijn baas in eigen keuken. De burgemeester vond het niet leuk dat ik daar een opmerking over maakte. Maar ik vind dat gemeenten hier alleen voorwaarden moet scheppen. Ze moeten zorgen voor middelen en niet de regie van kerken overnemen.

 

Een ander ChristenUnie-speerpunt is altijd aandacht voor het milieu. Hoe geven jullie daar lokaal vorm aan?

Enige tijd geleden wilde men hoge flats plaatsen op de rand van ons groene recreatiegebied Hitland. Projectontwikkelaars stonden daar natuurlijk om te springen en de gemeente wilde graag meedoen. Ik heb toen als dagelijks-bestuurslid van het Recreatieschap tegen gestemd. Capelle wilde me vervolgens afzetten omdat ik tegen de raad van Capelle inging. Ik zat daar echter op persoonlijke titel. Toch heeft men echt politieke druk op me uitgeoefend. Ik ben telefonisch geïntimideerd, het was echt gedoe. Mijn stem heeft uiteindelijk niet geholpen, dus die blokken beton komen er toch. Helaas want Capelle is al zo’n betonnen plaats. En dat groen en die recreatiemogelijkheid worden aangetast.

 

U maakt niet alleen maar vrienden in de politiek, zo te horen.  

Ik sta nog steeds achter die handelwijze. Je moet je als politicus niet door de macht laten leiden, maar het lokale belang dienen. Als ChristenUnie zijn we er niet voor de eigen achterban, maar voor de leefbaarheid van Capelle. Dat vind ik ook de betekenis van christelijk-sociaal: opkomen voor de zwakken, maar dan niet alleen met woorden! Als iets niet goed is, moet je dat benoemen, maar er vervolgens ook echt wat aan doen. Er zijn in onze samenleving zoveel dingen waar iets aan moet gebeuren. De politiek kan inderdaad hard zijn, maar gelukkig is onze fractie een echt team. Dat is de voorwaarde voor goed raadswerk. We vullen elkaar uitstekend aan.

 

 

 

PERSOONLIJK

Mineke Harmsen-Spruijt werd op haar 16e lid van het GPJC. Vervolgens is ze een tijd in het buitenland geweest met haar man. Toen ze in Capelle gingen wonen werd ze actief lid binnen de lokale GPV. Vervolgens werd ze ook lid van de RPF. Ze is nu 4 jaar raadslid voor de Capelse ChristenUnie.