Familieberichten

Familieberichten

 

Door Tim Vreugdenhil, theoloog en predikant van Stadshartkerk Amstelveen

 

Christenen worden in onze samenleving al snel in verband gebracht met een conservatieve familiepolitiek. Wie het concept ‘gezin’ gebruikt, doet er goed aan om dit weloverwogen te doen. De bijbel – en zeker het onderwijs van Jezus – biedt een middenweg tussen marginalisering enerzijds en idealisering anderzijds van het gezin. Ik geef drie voorbeelden die uitdagen tot verder nadenken voor wie op dit fundamentele punt een christelijk en relevant geluid wil laten horen.

 

Gezin. Jesaja 9,5 is de basistekst voor alle christelijk denken en spreken over het gezin: want een kind is ons geboren, een zoon is ons gegeven. Jezus is dus een bijzonder kind en dat is ‘ie! Hij is van alle oudtestamentische kinderen de laatste en van alle nieuwtestamentische kinderen de eerste. Gezegend wie mag leven onder nieuwtestamentische condities. De geschiedenis werkt niet langer naar Jezus toe, zodat je pech hebt als jij geen kinderen hebt en zodoende buitenspel komt te staan. Wij komen allemaal ‘vanaf nul’, allemaal bij Hem vandaan. Onze identiteit ligt in dit ene kind. Vóór Jezus is het hebben van kinderen het absolute doel, ná Jezus is het doel voor elk mens om een kind (van God) te worden en te zijn.

 

Geboorteplanning. Vandaag vragen veel mensen zich af: is de wereld een veilige plaats? Concreter nog: wil ik eigenlijk wel kinderen? Christelijk geloof stelt dat dit goede en terechte vragen zijn, en dat je bij God en Jezus de diepste antwoorden vindt. Als iemand wist dat de wereld geen veilige plek is, is het God wel en desondanks liet Hij zijn Zoon hier geboren worden. Dat kan een aansporing zijn om bewust aan kinderen te denken. Maar niet noodzakelijkerwijs. Jezus heeft van kinderen afgezien, niet voor zijn eigen gemak of omdat Hij niks met kinderen op had, maar om een groter aantal kinderen des te meer te kunnen zegenen. In de oude kerk prees men het celibaat met name om die reden: dat je afziet van kinderen om jezelf zo des te meer aan mensen te kunnen toewijden. De Bijbel kan dus net zo goed een aansporing zijn om van kinderen af te zien. Beide opties zijn mogelijk en binnen het koninkrijk van God gelijkwaardig. Biologische ouders hebben de taak om werkelijk geestelijke ouders voor hun kinderen te worden, en ook het omgekeerde: een geestelijke vader of moeder kun je hier op aarde zijn voor kinderen die niet fysiek uit jou zijn geboren.

 

Generaties. Ouderen en jongeren vinden het in onze tijd erg moeilijk elkaar te verstaan. Christelijk geloof stelt dat Jezus gestorven is voor opa’s en kleindochters, voor oma’s en kleinzoons. Niets bindt krachtiger samen dan dat en niets gaat verder. De Amerikaanse theoloog Stanley Hauerwas noemt de christelijke kerk provocerend ‘de grootste vijand van het gezin’. Hij zegt dat in de context van Noord-Amerika, waar christenen zich vaak profileren als conservatief en (dus) family-minded. Tegenover hen stelt Hauerwas: “God has not willed the church to be reproduced by biology but through witness and conversion.” Als de christelijke kerk (of de politiek) te veel over ‘het belang van het gezin’ gaat praten, is er een grote kans dat het evangelie op de achtergrond raakt, evenals haar missie om met dat evangelie de cultuur te bereiken.