'Ik loop graag voor de troepen uit'

Door Geert Jan Spijker


Op de website van ChristenUnie Culemborg staat een bericht van een VVD-echtpaar: “Beste Daniel. Onze stem heb je. Succes!" Typerend voor een ChristenUnie-fractie die eerst van nul naar één en recent zelfs naar drie zetels is gegaan. Hoe doe je dat? Hoe krijg je in een gemeente waar het potentieel 3% is, 12% van de stemmen? In gesprek met Daniël Jumelet, die in 2009 aan een missie begon.

Hoe ben je bij de ChristenUnie terechtgekomen?

Hoewel mijn vader politiek actief is, heb ik thuis vooral het kerkelijk werk meegekregen. Ik heb zelfs theologie gestudeerd, maar belandde uiteindelijk in de IT. Ik ben erg missionair ingesteld. Dat was al zo toen ik in Utrecht studeerde. Ik bezocht met een evangelisatieteam randkerkelijke leden en belde dan – met kloppend hart - aan. Dat leverde veel mooie gesprekken op. Toen we later in Rotterdam gingen wonen, bleef ik naast mijn werk vooral missionair actief. De politiek kwam pas later, in Culemborg.


Een missionair werker in de politiek.

Ja, dat missionaire heb ik nog steeds. Nog steeds ben ik uit op echte ontmoetingen en probeer ik zoveel mogelijk bewoners te bereiken, ook niet-christenen. Toen ik kerkelijk bezig was, heb ik geleerd dat je beter kunt vragen dan poneren. En dat het beter is om met iemand te praten dan tegen iemand. Dat is een belangrijk inzicht voor mij, want ik loop voor de troepen uit, pionier graag. Ik zoek niet zozeer de spotlights, maar probeer wel het spel op de wagen te brengen.


Toen je in 2007 in Culemborg kwam, was er geen ChristenUnie-zetel. Nu hebben jullie er drie. Hoe is dat gegaan?

Toen we hier twee jaar woonden, werd ik door de lokale ChristenUnie benaderd, die de verkiezingen voorbereidden. Na een eerste aarzeling heb ik me beschikbaar gesteld. Tot mijn stomme verbazing werd ik als lijsttrekker aangewezen. Bij mij is het alles of niks, dus ik ben er toen helemaal voor gegaan. Voorafgaand aan de verkiezingen heb ik een jaar op de publieke tribune gezeten - wat was dat saai! De avond gaat nu ik raadslid ben veel sneller voorbij. In 2010 kwam de zetel er dus, met 667 stemmen. (lachend:) Dat had er niet één minder moeten zijn! Daar zat ik dan, in mijn eentje. Dat was een pittige ervaring: het campagneteam was vrijwel opgedoekt. Ik stond plotseling alleen in een keiharde politieke arena. Hoe anders leeft dat intern: op het afgelopen voorjaarscongres hield ik het even niet droog toen we met zijn allen gingen zingen en bidden, zo’n contrast met de raad!


Eén zetel, en toen?

Toen begon de permanente campagne naar de verkiezingen van 2014. Dat was niet gemakkelijk. De ChristenUnie heeft in het seculiere Culemborg nauwelijks een natuurlijke achterban. Maar ik houd wel van de moeilijkste weg. Mijn insteek is: zoveel mogelijk mensen spreken, en vooral: luisteren, luisteren, luisteren. Naar iedereen, ongeacht voorkomen. Als raadslid ben ik van het type ombudsman, probeer niemand af te schrijven. Dat heb ik geleerd van mijn ouders: iedereen telt mee.


Het viel me ook op dat je in je artikelen vaak schrijft over het algemeen belang.

Inderdaad: het gaat mij in de politiek om dienen! Niet alleen van christenen, maar van iedereen, tot welzijn van allen. Nederland is geen christelijke samenleving meer, dat behoedt ons als ChristenUnie voor het verkeerd omgaan met macht. Macht is gevaarlijk, zeker in combinatie met een dominante levensovertuiging.


Hoe ga je dan om met zondagsrust? Dat is toch een belangrijk onderwerp in veel gemeenten. Heb je dat laten lopen?

Zeker niet. Ik heb veel kleine ondernemers bezocht: die zaten helemaal niet te wachten om op zondag open te gaan. Ook heb ik kerken benaderd - er moet wel draagvlak zijn voor dit soort maatregelen - maar vrijwel niemand sprong samen met mij in de bres. Dat deed pijn. In het debat heb ik een duidelijk getuigenis afgelegd over de rol van mijn geloof in mijn politiek handelen. Dat het mijn inspiratiebron is om gerechtigheid voor de stad te zoeken, zonder vanuit het geloof regels op te willen leggen. Een raadszetel is geen preekstoel.


Kon je ook fel oppositievoeren? Of betekent het algemeen belang dienen vooral meegaandheid?

De politieke stijl die ik ontwikkelde was aanvankelijk inderdaad constructief, meewerkend. Maar op een bepaald moment gebeurde er iets waardoor ik echt 'nee' moest zeggen. Men wilde natuur- en cultuurhistorisch waardevolle uiterwaarden afgraven om zand te winnen en daar zouden dan buitendijkse woningen en ‘nieuwe natuur’ voor terugkomen. Ik was daar direct op het eerste gevoel fel tegen. Op een nacht werd ik zwetend wakker en vroeg me af: heb ik het bij het rechte eind? Ik ben toen onderzoek gaan doen, samen met allerlei deskundige Culemborgers. Dat leverde veel instemming op in de samenleving en uiteindelijk ging de raad unaniem overstag. Een mooi succes! Wel werd ik vervolgens een jaar ‘in quarantaine’ gezet in de raad. Ook dat is politiek. Een wijze les.


Jij bent een pionier van de participatiesamenleving. Hoe pak je dat aan?

Politiek en participatiesamenleving typeer ik in drie woorden: 'er op af!'. Een volksvertegenwoordiger moet naar bewoners toe, in alle openheid. Nu worden stadsgesprekken georganiseerd, maar met welk effect? Het werkt pas als je dienstbaarheid in je hart hebt, met oprechte liefde voor de veelkleurigheid van de stad. Ik kom er steeds meer achter hoe belangrijk invloed zonder macht is. Dat vraagt tijd en gedegen onderzoek. Ik probeer mensen die niet gehoord worden een stem te geven. Dat lukt pas als je eerst luistert.


De ChristenUnie zit nu in het college. Hoe vind je dat?

Dat is wennen. Ik ben zelf eerder voorman dan bestuurder. Het is goed dat Dicky (Voordijk, red.) wethouder is geworden. We zijn het met elkaar aangegaan, als dé kans is om de bestuurscultuur te hervormen.



Culemborg is een gemeente in de Neder-Betuwe (Gelderland). De gemeente telt ruim 27.000 inwoners. De (voormalige) coalitie bestond uit VVD (5 zetels) D66 (4 zetels) en ChristenUnie (3 zetels). Wethouder voor de ChristenUnie was Dicky Voordijk-Nieuwenhuis. Daniel Jumelet was fractievoorzitter. De coalitie viel op 7 juli 2014.